Kortykosteroidy na Łuszczycę

Kortykosteroidy stosowane na skórę są podstawą leczenia łuszczycy od czasu ich wprowadzenia na rynek w 1952 roku. Są one często lekami pierwszego rzutu, używanymi w przypadku lekko bądź umiarkowanie nasilonej łuszczycy, jak również stosuje się je w miejscach zagięć skóry czy przy narządach płciowych. Rozwój silnych i bardzo silnych sterydów do stosowania miejscowego umożliwił leczenie również ciężkiej łuszczycy. Silne steroidy do stosowania na skórę obejmują rodzinę fluocynonid (krem, maść, żel) oraz dipropionian betametazonu w postaci kremu. Bardzo silne miejscowe steroidy obejmują rodzinę propionianu klobetazolu (krem, maść, żel, pianka, balsam) oraz maść z dioctanem diflorazonu i maść z dipropionianem betametazonu.

Dobrze dowiedziono efektywności tych produktów leczniczych w terapii przewlekłej łuszczycy plackowatej. Badania naukowe balsamu z propionianem klobetazolu w leczeniu umiarkowanej lub ciężkiej łuszczycy, wykazały skuteczność po 4 tygodniach stosowania leku dwa razy na dobę u 36,6% pacjentów w porównaniu do 0% w grupie placebo. Sukces leczenia uzyskano u chorych, którzy uzyskali czysty lub prawie czysty wynik w skali IGA (Investigator's Global Assessment Scale).

Skutki uboczne związane ze stosowaniem miejscowych kortykosteroidów obejmują zanik skóry, pieczenie oraz supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA). Może to wystąpić po dwóch tygodniach stosowania niektórych naskórnych kortykosterydów.